Een boom ligt op de grond, gevallen.
Wat ooit stevig geworteld stond, is nu onderdeel van de bodem geworden. Er is geen verzet, geen poging om terug te keren naar wat het was. Het ligt er, zoals het is.
Misschien zien wij verlies, einde, of verval. Maar is dat wat er werkelijk is, of is dat hoe wij ernaar kijken?
De boom verzet zich niet tegen verandering. Hij wordt langzaam weer opgenomen in de aarde, zonder haast, zonder bedoeling.
Wat gebeurt er wanneer wij zo kijken? Zonder direct te benoemen, zonder het verhaal van “voor” en “na”?
Misschien wordt dan zichtbaar dat wat wij einde noemen, slechts een beweging is binnen het geheel.
En dat er in dat zien, zonder oordeel, een onverwachte rust ligt.
Reactie plaatsen
Reacties